اخبار، فیزیک، نجوم

جهان به آرامی محو می شود

تاربام: محققان پیش بینی کرده اند که چه مدت زمان تا درخشش از آخرین ستاره در جهان باقی مانده است. ستاره شناسان با مشاهده یکی از دورترین قسمت های جهان، یک تاریخ انقضا برای آن تعیین کردند. مهر تایید آن نوری است که از دورترین کهکشان ها می آید.

به گزارش تاربام، ستاره شناسان با تجزیه و تحلیل روشنایی و نور کهکشان های جهان فهمیدند که جهان امروزی تنها نیمی از انرژی که دو میلیارد سال پیش داشته است را در خود حفظ کرده است. اما نیازی به نگرانی ما نیست، چرا که طبق همین محاسبات، جهان 13.8 میلیارد ساله ما هنور در مرحله جوانی به سر می برد. به گزارش سیمون درایو (Simon Driver) و همکارانش از دانشگاه وسترن استرالیا حدود 100 میلیارد سال دیگر زمان باقی مانده است تا جهان ما به طور کامل سرد و تاریک و برای همیشه وارد یک خواب همیشگی شود.

ما از سال 1990 فهمیده ایم که جهان ما در حال مردن است، هرچند که این روند به طور آهسته رخ می دهد. در طول آن دهه، فیزیکدادان نجوم، سال پرلموتر (Saul Perlmutter)، برایان اشمیت (Brian Schmidt) و آدام ریس (Adam Riess) نشان دادند که بعد از انفجار بزرگ، انبساط جهان به طور آهسته نیست و خیلی سریع رخ می دهد.

مطالعه میزان انرژی در جهان نشان می دهد که انرژی، هنگامی که ابر های گازی به ستاره ها تبدیل می شوند افزایش، و هنگامی که ستاره ها منفجر و به ابرنواختر ها تبدیل می شوند، کاهش پیدا می کند. اما انبساط جهان بیشتر باعث از دست دادن انرژی می شود نه به دست آوردن آن و هر چه این انبساط سریع تر اتفاق بیفتد، تعادل به وجود آمدن و از بین رفتن انرژی نیز سریع تر به هم می خورد. چرا که هنگامی که ابر های گازی و کهکشان ها بیش از حد پراکنده شوند، تولد ستاره ها سرانجام متوقف می شود. علاوه بر این، سیاهچاله های پرجرم نیز با بلعیدن ماده، آن را از معادله خارج می کنند.

برای محاسبه احتمالی تاریخ انقضای جهان، درایور و تیمش از ده تلسکوپ برای مشاهده و اندازه گیری 200000 کهکشان در طول موج های مختلف -از ماوراء بنفش و طول موج های پر انرژی تا طول موج های مادون قرمز- استفاده کردند. مقایسه نور رسیده به ما از کهکشان های نزدیک و کهکشان های دور (کهکشان هایی که ما می توانیم ببینیم، چرا که به دلیل محدود بودن سرعت نور، هنوز بسیاری از کهکشان ها را نمی توانیم ببینیم) نشان می دهد که این نور ها، بیش از گذشته پژمرده و کهنه شده اند. در واقع به هر کجا در جهان که نگاه کنید، میبینید که انرژی در حال از دست رفتن است. کتی مک (Katie Mack) فیزیکدان نظری نجوم از دانشگاه ملبورن می گوید که این از دست رفتن انرژی به صورت از دست رفتن گرما مشخص می شود.

آلیستر گراهام (Alister Graham) فیزیکدان از دانشگاه سوینبرن می گوید که این محاسبات، علاوه بر تعیین تاریخ انقضای جهان، به ما روند تکامل اجزای کیهانی را نیز نشان می دهد. در مقابل ماده، انرژی تاریک (انرژی مرموز و ناشناخته ای که باعث انبساط جهان می شود) به نظر نمی رسد که سر انجام باعث کاهش انبساط جهان شود. اگر این افزایش انبساط جهان ادامه پیدا کند (حتی در مقیاس کم)، کهکشان ها از هم پاره و جدا می شوند، سپس به تدریج این اتفاق برای ستاره ها، سیاره ها، مولکول ها، اتم ها و ذرات زیراتمی نیز خواهد افتاد.

تصویر کیهان

به دلیل اینکه هنوز اطلاعات اندکی در مورد انرژی تاریک داریم، گفتن این که این انرژی چه سرنوشتی به عنوان پایان برای جهان رقم خواهد زد، دشوار است. بنابراین آیا می توان گفت که جهان برای 100 میلیارد سال دیگر مکان امنی است؟ طبیعتا انسان ها نمی خواهند شاهد مرگ جهان به عنوان یک حقیقت باشند!


منابع: cosmosmagazine

درباره نویسنده

محمدرضا

صونا هستم؛ دانشجوی رشته کامپیوتر گرایش نرم افزار و علاقمند به علم نجوم و کیهان شناسی. هر گونه استفاده از این مطلب بدون ذکر نام "خانه علم و دانش تاربام" و لینک به این مطلب، غیر قانونی و از لحاظ اخلاقی غیر انسانی می باشد. لطفا به "علم" و حقوق مولف احترام بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *